woede en nagels

Ik voel mijn vingers tintelen terwijl ik met mijn duim en wijsvinger de knop van de muziek naar rechts draai. Lightshow van Plants and Animals vult de kamer, slaat met zijn klanken tegen de kastdeuren en wikkelt zich om de ingelijste fotootjes heen. Mijn hoofd knikt mee op de beat van de drum terwijl ik met mijn tong een blaadje sla tussen mijn tanden uit probeer te halen. Zelfs dit kan ik niet. De woede ebt maar niet weg en gefrustreerd begin ik maar met mijn nagels kleine rondjes in mijn huid te krassen, net op het randje van bewustzijn van pijn. Altijd doe ik alles fout. Het blijft een gevecht hier in huis, tussen mij en jullie, maar vooral tussen mij en mijzelf. Tegenover jezelf staan op zo veel vlakken doet soms zo veel pijn. Nu voel ik even niets. Dus ik druk nog maar wat harder.

Het voelt alsof de nagel de denkbeeldige muur om mij heen probeert te prikken. Maar een simpel stukje huid zal niet door de stalen palen heen kunnen komen, maak je geen zorgen. Ik druk een bepaald knopje in waardoor het nummer voor de derde keer opnieuw begint. Zo leer ik beter mijn emoties kwijt te kunnen, door middel van een cirkel aan geluid om mij heen. Het irriteert mij zo hoe je mij zo klein kan laten voelen, alsof mijn geest minder is dan het jouwe. Ben ik minder dan jij? 

But all this talking

Is driving me insane

Wat kunnen teksten zo dicht bij mij komen. Ik voel de letters van de zinnen tegen mijn borstkas aankloppen, proberend om een gaatje te vinden richting mijn hart. Het is soms zo eenzaam om alleen te zijn, daarbinnen. Wel rustig, dat wel. Het liefste wil ik nu heel hard schreeuwen. Of huilen, of lachen, -wat heb ik zin om te lachen- maar het enige wat ik kan doen is mijn lichaam op en neer bewegen terwijl ik op het ritme van de klanken mee schud. Ik weet dat dit niet is wat je wilt horen, ik weet dat dit niet iets is wat iedereen hoort te weten, maar ik ben gewoon zo klaar met alles. De beelden komen weer op en ik weet dat ze ook weer weg gaan, maar op dit moment koester ik ze even. Ik zal ze even in mijn hoofd laten dwalen, even mijn gedachtes laten aantasten, zodat ze in het midden van de nacht geruisloos kunnen vertrekken. Deze gedachten krijg ik wel eens, -niet vaak-, maar als ze komen komt de drang ook weer terug. Misschien moet ik maar eens gaan slapen, dat helpt altijd. Ik kijk naar de klok; een over half negen. Dat word maar even een sigaretje opsteken.