Ik ben emotioneel instabiel. Dat ben ik altijd al geweest.
Ik heb grote delen van mijn leven gevoeld alsof ik niet ergens bijhoorde, alsof het leven mij niet gaf wat ik al die films keer op keer zo bewonderenswaardig aan bod kwam. Alsof ik er niet toe deed. En nu ben jij er. Je geeft mij het idee dat het oke is om eens niet oke te zijn. En dat wilde ik even kwijt.
Jij hebt het ook zwaar gehad. Net, aan de telefoon, hebben we gepraat over het feit dat je je een jaar geleden niet kon inbeelden dat het nu zo goed met je zou gaan. Ik bewonder je wilskracht. En dat wilde ik even kwijt. Hoe je je hebt opgepakt, hoe je je verdriet hebt overwonnen.
Een jaar geleden zaten we in de kou, met onze winterjassen aan, op een bankje, en sloeg ik mijn armen om je heen terwijl de tranen over je wangen rolde. Hoe je je zo hopeloos voelde. Het deed mij pijn om je zo te zien. Hopeloosheid heb ik niet vaak gevoeld, maar nu droeg je aura het met zich mee. Ik geef je niet de schuld, het is misschien ook dat ik mij te veel dingen aantrek.
Het is een week later we hebben weer even gebeld omdat ik het idee dat het niet zo goed met je ging. Beide hebben we het druk, maar toch maak je tijd voor mij vrij. Weet je wel niet hoe veel dat voor mij betekent? Ook vertelde je mij dat ik je volgende week weer even kan knuffelen! Het is zo fijn dat je even terug komt, ik mis je. Net, toen ik met volle boodschappentassen de winkel uitliep, dacht ik dat ik je zag. Het was ook net de Albert Heijn waar we altijd samen naartoe gingen, bij je oude huisje in de buurt. Ik zag een felle rode jas en blonde krullen, en ik zag bruine oogjes, en toen was je weer weg. Ik wilde wel achter je aanrennen, maar mijn hoofd wist dat jij het toch niet was. Maar nu kom je! Straks kom ik je misschien wel uit het niets tegen, net zoals vroeger. Dat ik nu even op de fiets moest huilen maakt dan eigenlijk ook niet meer uit. Ik had niet gedacht dat ik je zo zou missen. Misschien dat de kou die tegen mijn wimpers aansloeg de oorzaak waren. Maar dat verklaart niet dat ik toen ik mijn donkere huis binnenstapte, de tranen juist harder gingen rollen. Kan het de warmte in het huis zijn geweest? Ik ben, zoals je ziet, niet zo goed in excuses verzinnen.
Ik zou willen dat ik niet altijd zo negatief was over alles. Jij bent de eerste die mij op een lieve manier probeerde aan te wijzen waar mijn foutjes lagen. En ik probeer het echt, echt waar. Maar het is soms zo moeilijk als ik niet meer plezier haal uit de dingen die mij zo blij maakte. Misschien ligt het aan het feit dat ik al twee maanden niet mijn gevoelens heb kunnen uiten. Ik zal vanavond kijken of ik even een uurtje kan schilderen. Het lijkt wel een liefdesbrief wat ik hier schrijf. Misschien is het het ook wel. Niet op een 'verliefdheids' manier, maar meer op een 'je betekent veel voor me' manier. Hoop dat je dat wel inziet, haha. Ik ben te moe om leuke grapjes te verzinnen vandaag. Sorry - iets wat je ook vaak tegen me hebt gezegd is dat ik mij minder moet verontschuldigen.
Ik slaap zo slecht de laatste tijd, ik weet niet wat het is. Mijn rug doet pijn van al het voorovergebogen zitten. Het voelt wel fijn om weer een doel in mijn leven te hebben. Door mijn studie weet ik dat mijn manier van schrijven lijkt op 'stream-of-thought', oftewel, ik schrijf letterlijk wat ik denk. Wist je trouwens dat ik mij ga laten testen om ADD? Ik heb namelijk het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt raak als ik ga nadenken. Dat kan je nu vast wel zien aan hoe ik schrijf. Sorry. En sorry voor het sorry zeggen.
Ik luister naar mijn afspeellijst 'oud // vervolgen', waarin nummers staan van de aller oudste Beyonce albums, maar ook High School Musical en Jesse McCartney. Ik luisterde echt vreemde muziek vroeger. Maar het nummer wat nu opstaat heeft wel mooie teksten; "I'm scared of lonely" van de Queen herself. Misschien heb ik dat ook wel een beetje, en misschien jij ook. Maar gelukkig heb ik jou, en ik hoop dat jij ook mij hebt. Het is maandag, 24 oktober 2016. Ik ben negentien jaar oud. Bijna vier jaar geleden dacht ik dat ik de zestien niet zou halen. Is het niet raar dat we toen niet eens bevriend waren? Ik snap niet waarom jij bevriend wil zijn met mij. Kijk naar de vrienden die je hebt, ze zijn zo leuk en mooi! Vind je het niet raar dat je vriendschappen zo uiteen lopen? Ik weet dat ik dit nog niet vertelt hebt, maar ik ben toch een beetje jaloers op je. Het lijkt alsof je zo veel meer hebt dan ik. 'Lijkt' is niet eens het goede woord, want lijken indicates dat het niet zo is. Sorry voor de random Engelse woorden, ik ben nog niet helemaal wakker. Het is bijna twee uur, misschien moet ik mijn tweede kopje koffie maar gaan maken.
Samengevat wil ik even zeggen dat je mij het idee geeft dat ik er toe doe, en dat wilde ik graag even kwijt. Misschien dat ik dit ooit aan je durf te laten zien, misschien ook niet. Ik hoop vooral dat je weet dat je heel veel voor mij betekent. Misschien deze brief er morgen niet meer op staat, misschien wel. Tegenstrijd is mijn tweede naam. Sorry.
No comments:
Post a Comment