Het is een vrijdag avond.
Ik hoor de stemmen door mijn raam, galmend ketsen de klanken af tegen de muur, alsof de woorden meer betekenen dan je ons doet laat denken. In mijn gedachten zit je met een sigaret en een biertje voor je uit te staren, misschien wel een boek te lezen, met je blauwe ogen scan je de pagina's. Waarschijnlijk lig je je lam te zuipen met je 'kekke' vrienden van de vereniging. Anders zijn dan anderen kan zo vermoeiend zijn.
Ik weet dat je niet bestaat, maar ik weet dat er iemand zal zijn zoals jij. Leeghoofdig, onvolwassen, gelukkig. De glimlach die op je lippen rust, vervalt alleen wanneer je je ogen dicht doet, net voordat de zon de vroege vogels uit bed roept. Het verveelt zo om anders te zijn dan anderen.
Uit het raam kijk je naar het water. Je schrikt van de reflectie en tilt je trillende handen op naar je besmeurde wangen, je bruine ogen lijken zwart. Je moet lachen om je koude vingers en bevroren tenen, zo is het leven nou eenmaal. De geur in je kamer trekt maar niet weg. Het is prachtig om anders te zijn dan anderen.
No comments:
Post a Comment