Ik kijk uit mijn raam. Sinds ik hier ben komen wonen word ik wakker met de zon en val ik in slaap met de blauwe lucht. Wanneer het regent hoor ik kleine steentjes op mijn dak spetteren, net als in die tent lang lang geleden. Mijn kat ligt naast mij. Mijn hart zwelt elke keer op wanneer ze d'r ogen sluit en dr neusje uitsteekt om de buitenlucht te ruiken. Wat ze ruikt weet ik niet, d'r oren gaan naar achter, waarschijnlijk hoort ze mijn liedje en vraagt ze zich af waarom ik het nu voor de vijfde keer afspeel.
Ik weet niet waarom, maar ik hou van onzin schrijven. Ik heb geen zin om een update te geven over mijn leven, over hoe ik ben verhuisd, hoe ik ben begonnen aan een studie, hoe ik gelukkiger ben geworden. Ik wil gewoon praten over de toerist die ik nu al een kwartier lang foto's zie maken van zijn vrouw op de fiets. Een gezette man van rond de vijftig, zijn gezicht rood, dat kan ik vanaf hier zien. Geruite bloes, korte khaki's en een vissershoed. Ik wil niet vooroordelen, maar dat doe ik toch. Er gebeurd veel buiten. Binnen loopt spooky nu langzaam naar het uiteinde van mijn bed. Jo komt zo. Het liedje begint opnieuw.
No comments:
Post a Comment